Połowa Waszego stosu SaaS jest warta przeniesienia

Problem: wynajmujecie od osoby, a licznik nie stoi w pokoju

Stos składany po jednej rejestracji naraz jest wyceniany od miejsca, więc rośnie wraz z rekrutacją, a nie z użyciem. Dziesięć osób na planie zespołowym Airtable to w cenniku 200 dolarów miesięcznie; te same dziesięć osób na planie zespołowym GitHuba — około 40. Nikt tego nie zdecydował, to się nazbierało, jedna rozsądna decyzja po drugiej, a faktura przychodzi co miesiąc niezależnie od tego, czy ktoś otworzył to narzędzie.

Druga połowa problemu jest cichsza i gorsza. Wasze umowy, dane klientów, kod i wiedza wewnętrzna leżą dziś u kilkunastu dostawców, z których każdy ma własny format eksportu, własną politykę retencji i własne zdanie na temat tego, co wolno mu z tymi danymi zrobić. Tego też nikt nie zaplanował.

Co czym zastąpić

Zamienniki to prawdziwe oprogramowanie, nie kompromisy — ale każdy ma swój kształt, który lepiej poznać przed decyzją niż odkryć z danymi produkcyjnymi w środku.

• Git, zgłoszenia i CI → Forgejo. Jeden plik binarny w Go, bezczynny zajmuje około 100 MB, chodzi na najtańszym serwerze, jaki da się wynająć. Pliki workflow są zgodne z GitHub Actions, więc `.github/workflows` przenosi się w większości zmianą ścieżki, a rejestr pakietów jest wbudowany.
• Bazy w stylu Airtable → NocoDB. Nakłada interfejs arkusza na Postgresa, którego już macie, zamiast trzymać własną kopię. Warto wiedzieć, że przejmuje tabele, których dotyka — kolumny metadanych, miękkie usuwanie — więc surowe zapytanie SQL zobaczy wiersze, o których siatka mówi, że ich nie ma.
• Dashboardy, metryki i logi → Grafana z Prometheusem i Loki. Świetne oprogramowanie. Przeczytajcie następną sekcję, zanim to przeniesiecie.
• Automatyzacje i agenci → n8n u siebie. Siedemdziesiąt sześć workflow, które u nas chodzą, jest opublikowanych, więc możecie zobaczyć kształt tej rzeczy, zanim ją zahostujecie.
• Pod tym wszystkim → PostgreSQL. Jedna baza uniesie repozytorium, tabele, stan automatyzacji i wyszukiwanie wektorowe dla systemu RAG, bez czterech osobnych usług.

Na czym to stoi i ile to naprawdę kosztuje

Te same dwa wirtualne procesory i cztery gigabajty pamięci kosztują około 8 euro miesięcznie w Hetznerze i około 24 dolarów w DigitalOcean, przy 20 TB ruchu europejskiego w cenie wobec 4 TB. Na samej mocy obliczeniowej to nie jest wyrównana walka.

Ta różnica kupuje jedną konkretną rzecz i warto ją nazwać: DigitalOcean sprzedaje zarządzanego Postgresa od około 15 dolarów miesięcznie, z kopiami zapasowymi, odtwarzaniem do punktu w czasie i przełączaniem awaryjnym w komplecie, a Hetzner nie sprzedaje czegoś takiego wcale. Jeśli baza ma znaczenie, a nikt w zespole nie chce odpowiadać za odtworzenia, ta dopłata jest najtańszym ubezpieczeniem na liście.

Nad serwerem siedzi warstwa wdrożeniowa. Coolify albo Dokploy daje wdrożenie pushem, automatyczne certyfikaty i usługi na jedno kliknięcie na maszynie, którą macie — mniej więcej to, z czego odchodzicie, bez opłaty za platformę. Kubernetes wchodzi do tego obrazka dopiero wtedy, gdy naprawdę utrzymujecie więcej niż jeden węzeł; wcześniej jest podatkiem, który płacicie złożonością i płacicie ponownie za każdym razem, gdy coś pada o niewygodnej porze.

Od czego byśmy Was odwodzili

Od monitoringu, jeśli jesteście mali. Oprogramowanie jest darmowe, obciążenie operacyjne nie: opublikowane modele kosztowe z 2026 stawiają własną obserwowalność za hostowaną poniżej mniej więcej pięćdziesięciu hostów, z progiem opłacalności bliżej dwustu, bo prawdziwą pozycją w budżecie jest od jednej dziesiątej do półtora inżyniera. Pięcioosobowy zespół nie wyda pół osoby na pilnowanie tego, co pilnuje.

Od bazy produkcyjnej, chyba że ktoś naprawdę ma za nią dyżur. I ogólniej: od wszystkiego, czego trybem awarii jest człowiek budzony o trzeciej w nocy do narzędzia, za które nikt mu nie podziękował.

Wolimy stracić połowę migracji niż wręczyć Wam pager. Ta połowa, którą warto przenieść, jest warta przeniesienia na stałe; ta druga po cichu będzie kosztować więcej niż faktura, którą próbowaliście anulować.